فرهنگ و آیینِ فروغمندِ ایرانی نه تنها قرنهاست که بسیار غریب و تنهاست ، بلکه به شدت تحتِ جفا از جهاتِ مختلفه .حیفه واقعن . حیفِ این زیبایی و شگفتیِ خردورزانه و انسانیه که با سهل انگاریِ ما و نیرنگِ بدخواهان ، تحریف شه ، به آنچه از آنِش نیست آلوده شه و به مرور از بین بره .مراقبت باید . از هرانچه نیاکانِ فرهمندمون به قیمتِ جان برامون نگه داشتن . باید که پاک و پالوده نگهش داریم ، مطلقن بهدینانه و پارسی .مبادا مثل چهارشنبه سوری که به آمریتِ پارسی ستیزان و جهالتِ مردم ، تبدیل شده به چیزی گوشخراش و نخواستنی ، چنین بلایی رو سرِ جشنهای نوروز و سده و مهرگان و غیره بیاریم .کاش هر کدوممون به سهم و به قدرِ توانمون بکوشیم تا جشنها و آیینها و روشناییِ این سرزمین رو به نیکی و ارجمندی زنده نگه داریم .کاش قدرِ تاریخِ ایران و آیینِ فرحبخش و ورجاوندِ بِهی رو بدونیم که به حق ، نیکوترین و کاملترین و متعالی ترین دین و آیینِ دنیاست .چه زمانی بهتر از نوروز و امروز که این عهد رو با خودمون ببندیم و به "پاکی و نیکویی" بازگردیم .به آیین و اندیشه ی شکوهمندِ پارسی ، حکمتِ خسروانی ..به نور ، به روشناییبه سرزندگی ، به شادی :)

بعضی وقتها بابتِ یه چیزهایی پایکوبی میکنی و سرخوشی که از نظر دیگران فاقد اهمیته . مثل همین الان که بسیاااااار سرِ این رخدادی که میخوام تعریفش کنم کیفور و سرِ حالم اما ممکنه از نظرِ شمایی که اینو میخونید یه مسئله ی بی ارزش و مسخره باشه :)اما خب واقعیت اینه که نباید واکنشهای دیگران ذره ای در احساساتمون تغییر ایجاد کنه . ما باید بابتِ هر رخداد و پیشامدِ خوب ولو جزئی و کوتاه " پایکوبی " کنیم . این قانونِ موفقیت و رسیدن به خوشبختیه .این همون حکایتِ شکرِ نعمت نعمتت افزون کنده ، و برعکسشم صادقه که اگر مدام نق بزنیم ، هر چی داریم ولو اندک و ناچیز همون هم از کفمون بیرون خواهد رفت .مکانیزمِ زندگی همینه . هیچوقت یهو یه پورشه نمیارن جلوی درِ خونه ت و بگن بفرمایید این برای شماست . تو اول پورشه رو زیرِ پای یکی دیگه توی خیابون میبینی ، اونم وقتی که سوارِ اتوبوسی و داری لای جمعیت له میشی . اونجاست که اگر گفتی دمش گرم ، حلالش ، امیدوارم عشق کنه با ماشینِ قشنگش ، اگر گفتی چقدر برای این لحظه خوشحالم که تونستم یه پورشه ی زیبا ببینم و از تماشاش لذت ببرم . دقیقن همونجا و همون لحظه ست که پورشه دار شدنت " کلید " میخوره . و اولین ضربه ی این دومینو با " توجه و قدرشناسی "ِ تو زده میشه . و خدا چنان مسیر رو برای برآورده کردنِ این خواسته ت مهیا و هموار میکنه که حیرت میکنی :)خلاصه . عرض کنم که منم مثل همه توی اینستا موزیسینها و نویسندگان و بازیگران و آرتیستهای موردِ علاقه م رو فالو دارم و از تماشای فعالیتها و زندگیِ روزمره شون لذت میبرم . البته هیچکدومشون ایرانی نیستن چون در این حرفه ها و صنوفی که برشمردم شخصیتِ شاخصی در میان فارسی زبانان و ایرانیان نمیشناسم و ندارم .خلاصه یکی از بازیگرانِ زنِ سریالی که مد

ایرانیان از دیرباز ( پیش از حضورِ مقدس و گرانقدرِ اشو زرتشت ) نوروز رو جشن میگرفتن و روزِ سیزدهم که روزِ تیر نام داشت ، متعلق به تیشتر ؛ ایزدِ باران و برکت و حاصلخیزی بود .برای همین بود که ایرانیان روزِ سیزدهم فروردین رو به طبیعت میرفتن و " جشن " میگرفتن . ( جشن در فرهنگ و اندیشه ی ایرانی مترادف با " پرستش و عبادته " . یعنی ایرانیان برخلافِ دیگر ادیان و فرهنگها ، معتقد بودن با شادی و پایکوبی ، خدا رو میتوان خشنود ساخت و ازش قدردانی کرد . )لذا بیرون رفتن و جشن گرفتن در دامنِ طبیعت و رقص و پایکوبی در این روز ، هیچ ربطی به خرافات و تحریفها و دشمنیهایِ دیگر اقوام و ادیان که این مراسم رو به فرار از نحسی یا فرار از کشتار و ... ربط میدن نداره .سیزده به در ، مقدس و مبارکه . مملو از شادی و رقص و آوازه . لبریز از خوش یمنی و آرزوی خوب و امیدواری به برکت و فراوانیه .سیزده به در ، روزِ خداست . روزی که ما از خدا برای این زندگی سپاسگزاری میکنیم و ازش برای برکت و فراوانیِ نعمت و طراوت و زیبایی ِسالِ پیشِ روو تقاضای همراهی و کمک داریم . و همه ی این خواسته ها رو با شادی و رقص و آواز تقدیمش میکنیم .سیزده به در ؛ در کنارِ صدها جشنِ جاودانه ی زیبای پارسی مثل نوروز و چهارشنبه سوری و مهرگان و تیرگان و سده و ... مالامالِ اندیشه و رفتارِ نیک و درسته .بنازم به این تاریخ و اندیشه ی شکوهمند که از هر طرف بهش نگاه میکنی جز نیکویی و زیبایی و شادمانی چیزی نمیبینی . جز نور و روشنایی و لبخند چیزی نمی یابی .امروز . سیزده به در ، فرخنده و مبارکِ هممون باشه :)الهی که به شادی و رقص و پایکوبی بگذرونیمش همچنانکه تمامِ روزهای این سالِ نو و تازه رو ..امروز روزِ طبیعت نیست . امروز روزِ سیزده به دره ، روزِ مقدس و جذاب